Inspekcja zbiorników dronem — przemysł, paliwa, gospodarka wodna

Zbiorniki ciśnieniowe i bezciśnieniowe podlegają nadzorowi UDT (Urząd Dozoru Technicznego) — wymagają corocznych inspekcji zgodnie z przepisami. Klasyczna inspekcja alpinistyczna była ograniczona — wymaga opróżnienia zbiornika (kosztowne dla operatora) i ryzykowna dla pracownika. Drone realizuje inspekcję bez opróżniania, z bezpiecznej odległości.

Wartość biznesowa drona w inspekcjach zbiorników jest wielowymiarowa. Po pierwsze — eliminacja kosztów opróżniania (zwłaszcza dla zbiorników paliwowych, gdzie opróżnianie wiąże się z transportem paliwa do innych zbiorników). Po drugie — bezpieczeństwo pracownika. Po trzecie — termowizja wykrywająca wczesne sygnały problemów konstrukcyjnych.

Zbiornik podlegający UDT ma dwa niezależne od siebie reżimy nadzoru. Ustawa o dozorze technicznym reguluje urządzenia ciśnieniowe i zbiorniki bezciśnieniowe na materiały niebezpieczne — UDT wydaje decyzję dopuszczającą do eksploatacji i wymaga cyklicznych badań okresowych, z częstotliwością zależną od kategorii zbiornika. Niezależnie od tego, jeśli zbiornik jest budowlą w rozumieniu Prawa budowlanego, dotyczy go także art. 62 tej ustawy — coroczna kontrola stanu technicznego prowadzona przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami, z wpisem do książki obiektu budowlanego. Operator musi spełniać oba obowiązki niezależnie.

Inspekcja dronowa nie zastępuje żadnego z tych reżimów — dostarcza materiał wejściowy dla osoby uprawnionej, która na tej podstawie formułuje ocenę i wypełnia wymaganą dokumentację. Wartość takiego materiału rośnie z korozją i wiekiem zbiornika: wczesne wykrycie punktowej korozji powłoki zewnętrznej pozwala zaplanować renowację zabezpieczenia antykorozyjnego, zanim degradacja przejdzie w ubytek grubości blachy wymagający zgłoszenia do UDT jako zdarzenie techniczne.

Dach zbiornika (płaski lub stożkowy) i płaszcz boczny degradują z różnych powodów, więc inspekcja traktuje je osobno. Na dachu głównym problemem jest woda opadowa zbierająca się w zagłębieniach powstałych wskutek osiadania konstrukcji — stojąca woda przyspiesza korozję blachy dachowej i, w zbiornikach z izolacją termiczną, może wnikać pod warstwę izolacyjną, gdzie korozja postępuje niewidocznie od zewnątrz. Na płaszczu bocznym dominuje korozja elektrochemiczna na styku różnych metali (np. w miejscach spawów czy mocowań drabiny) oraz mechaniczne uszkodzenia powłoki od kontaktu z sąsiednią infrastrukturą (rurociągi, pomosty).

Drone lecący wokół zbiornika po spirali, z osobnym przelotem nad samym dachem, pozwala udokumentować oba te mechanizmy w jednej sesji — coś, co przy klasycznej inspekcji alpinistycznej wymagałoby osobnego dostępu do dachu (często przez właz od wewnątrz lub drabinę zewnętrzną) i osobnego obejścia płaszcza na linach. Raport rozdziela te dwie kategorie usterek, bo zwykle wymagają różnych wykonawców naprawy — dekarza specjalizującego się w konstrukcjach stalowych dla dachu, firmy antykorozyjnej dla płaszcza.